Mooiste route van Noordoost Brazilië: Rota das Emoções

De duinen van Canoa Quebrada laten we achter ons om verder te reizen naar Jericoacoara, Parnaiba en Nationaal Park Lençois Maranhenses. Dit park is de reden waarom we überhaupt naar Brazilië zijn afgereisd. De verwachtingen zijn gespannen! Het eerste deel van onze autoreis door het noordoosten van Brazilië was de voorbereiding op het moois dat we in de komende dagen gaan zien. We rijden de Rota das Emoções, de route van de emoties. Het is naar verluid een van de mooiste en avontuurlijkste reisroutes van Brazilië. De route strekt zich uit over zo’n 900 kilometer langs de noordoostkust en verbindt de verschillende natuurwonderen in het gebied. We gaan van metershoge duinen via de rivierdelta met mangrove naar kristalheldere zoetwaterlagunes. Buckle up, voor de mooiste route van Noordoost Brazilië!  

Emboaca

In Emboaca is kiten de vibe. De weersomstandigheden zijn er perfect: lage golven en altijd wind voorradig. Wij komen hier terecht omdat we een leuke accommodatie tussen Canoa en Jericoacoara zochten. Het splitst de totale rit van 8 uur op en kiten is best tof om te zien. De miljoenenstad Fortaleza hebben we overgeslagen. Het was natuurlijk een optie voor een tussenstop geweest, maar met een huurauto door een grote Braziliaanse stad rijden is niet helemaal aan ons besteed. We hebben overigens begrepen dat we geen uitzondering zijn: ook Brazilianen zelf hebben het probleem dat de navigatie van Waze of Google hen zonder pardon door slechte wijken stuurt.  

Hoewel we de stad nu best aan hadden gedurfd, Eric vond gisteren nog een geluksmuntje. Wat echt heel bijzonder is, want er wordt bijna nergens contant betaald in Brazilië. Zelfs de verkopers op het strand of de violist aan tafel bij je diner gebruikt een QR code van Pix voor betalingen. Pix werkt helaas niet voor ons, daarom hebben wij zo nu en dan cash nodig, maar muntgeld hebben we tot nu toe nergens gezien. Die 5 centavos lag waarschijnlijk al lang te wachten om opgepikt te worden.

Flecheiras

Naast kiten en de zonsondergang is er in Emboaca bijzonder weinig te doen. Wandelen langs het lange vlakke strand kan wel. We lopen op onze blote voeten zuidwaarts om in Flecheiras bij een strandbarretje neer te ploffen. Bij vertrek waaide en regende het een beetje, op dit moment hebben we er spijt van dat we de zonnebrandcrème niet mee hebben. De zon is meedogenloos!

Flecheiras is een kleine badplaats waar ook wat luxere villa’s staan. Waarmee ik niet wil zeggen dat het een luxe badplaats is. Dat hebben we nog nergens gezien. We komen vooral in vissersdorpjes die zijn uitgegroeid tot toeristische bestemmingen. Dat is prettig voor de lokale bevolking, want de gemiddelde levensstandaard is niet zo hoog in Brazilië. De regio Noordoost is de armste van het land. Toerisme is voor veel gemeenschappen een belangrijke levensader. Going local klinkt altijd heel exotisch voor een reis, maar dat betekent hier dat je terecht komt in vervallen en armoedige dorpjes waar voor een toerist niets te doen of te halen valt. Iets brengen kan natuurlijk altijd.

We kopen een verpakt ijsje en lopen terug naar Emboaca voor een verfrissende duik in het zwembad. Tien kilometer op blote voeten over het harde strand lopen was best een beetje pijnlijk. Vanavond doen we niets meer. Vanuit een zitzak kijken we naar de laatste kunsten van de kitesurfers en de vissersbootjes die met hun bescheiden vangst terugkomen van zee. De dag zit erop.  

Overnachting: VentoVinte Hotel & Beach Club – Emboaca/Flecheiras (2 nachten) 

Transfer naar Jericoacoara

Lange wegen met gaten, drempels en langzame vrachtwagens brengen ons naar Jijoca de Jericoacoara. Bij Coopjeri 4X4 parkeren we de auto voor drie dagen om met een privé transfer naar het autovrije duindorp Jericoacoroara gebracht te worden. Eric heeft gisteren via Whatsapp contact gehad met het bedrijf. De transfers gaan iedere dag, wanneer je maar wilt. Het is big business.

We betalen bij Coopjeri 4×4 R$ 500 (€ 85,-) voor een privétransfer. “Estacionamento é gratuito,” zegt het meisje van de Whatsapp driftig knauwend op haar kauwgom. Ik hoor het speeksel in haar mond. Ze bedoelt waarschijnlijk dat het parkeren inclusief is, voor niks gaat namelijk de zon op. In de tussentijd typt ze met haar lange puntige blauwe nagels de instructies voor ons in Google Translate. We worden over een paar minuten opgehaald. Ze blaast een bel – die net iets te snel weer klapt – en zwaait ons vriendelijk uit.  

Een privétransfer is net iets duurder dan parkeren bij bijvoorbeeld Estacionamente Central (R$ 25 per dag) en een gedeelde transfer pakken (R$ 70 enkele reis pp.). Dat zou voor ons neerkomen op R$ 355 of € 60,-. Je wacht dan tot de jardineira (een soort open safaritruck met bankjes achterop) vol is om te vertrekken. Voor de terugweg wordt de transfer geregeld via je accommodatie. Je zegt hoe laat je opgehaald wilt worden en zij regelen het voor je. Voor een bezoek aan het dorp betaal je R$ 41,50 (€ 7,-) pp. toeristenbelasting. De chauffeur brengt je naar het kantoor waar je dit kunt betalen. En dan: It’s a bumpy road to Jeri!

Jericoacoara

Wat een leuke plek! Dit vissersdorp was vroeger geïsoleerd en omringd door hoge zandduinen, de Atlantische oceaan en azuurblauwe lagunes. Tot 1998 was er geen elektriciteit in het dorp. Het is nog altijd een unieke plek binnen een beschermd nationaal park.

Van een rustige sfeer is geen sprake meer en helemaal autovrij is het dorp ook niet, want jardineiras rijden af en aan voor transfers en excursies. Toch voel je overal de relaxte blotevoetensfeer. Je loopt over zandstraten en kunt zomaar een loslopende ezel tegen het lijf lopen. Ooit gebruikt voor transport, nu een zwervend bestaan. Of een winkelende leguaan, niets is te gek in Jeri.

Duna do Por do Sol

Het strand wordt tegen het eind van de middag steeds drukker als de zon milder wordt. Met het hoogtepunt rond half zes als de zon ondergaat in de zee. Wij lopen rond 5 uur met de stroom mee naar de Duna do Por do Sol, de zandduin direct naast het strand. Het waait waardoor onze benen worden gezandstraald. De kleur van de lucht verandert langzaam van blauw naar oranje, paars en smaragd groene tinten.

We maken foto’s van de zon in onze handen en zodra hij achter de horizon is verdwenen klinkt het traditiegetrouwe applaus. Terug op het strand wordt de zonsondergang gevierd met live muziek en cocktails die je bij een strandkarretje kunt kopen. Ik ga voor een Braziliaanse caipininha met limoen. Eric is toe aan seks on the beach. Iedere dag wordt in Jeri het einde van de dag gevierd met een feestje. Waarom ook niet? A vida é bela!  

Tourtje boeken op straat

In de omgeving van het dorp liggen tussen de duinen de tot de verbeelding sprekende lago Azul en lago do Paraiso. Je komt er met een buggy of met een jardineira, tours en transporten worden overal aangeboden. Het is onmogelijk om het te missen. Op straat worden we uitbundig aangesproken door een oude Braziliaan. Hij heeft morgen nog plek voor ons in een gedeelde tour. Voor R$ 120 (€ 20,-) mogen we met z’n tweeën mee. We krijgen een voucher en moeten een aanbetaling van 20 real doen, de rest kunnen we morgen betalen. We hebben niet helemaal begrepen wat de dag gaat inhouden, want er zat geen Engels woord bij.   

Als alle andere gasten al zijn opgehaald, blijven wij achter op het trapje voor de pousada. Geen jardineira voor Claudia en Eric te zien. We dachten begrepen te hebben dat we om 9 uur gebeld zouden worden en om 9.30 uur opgehaald. Het is inmiddels bijna 10 uur en het begint ongemakkelijk te worden. Misschien hadden we toch beter via de pousada een tour kunnen boeken in plaats van bij een goedkoop mannetje op straat?

Lago Azul en Lago Paraiso

Op het moment dat ik het nummer op de voucher wil gaan opzoeken, stopt er een jardineira. Niks aan het handje. We stappen in en hobbelen samen met een vriendelijke Braziliaanse familie achter de rest aan voor een eerste stop bij Arvore da Preguiça, een platliggende boom. We gaan in de rij voor een fotosessie en kletsen met onze reisgenoten. Engels, Spaans, Portugees, handen, voeten, geluiden, mimiek, het is een geanimeerd gesprek.    

Daarna gaan we een uurtje zwemmen bij Buraco Azul Caiçara (entrée R$ 40 pp) om aan het Lago do Paraiso de rest van de middag door te brengen bij Carauba Beach Club (entrée R$ 50 pp). Tafels en stoeltjes staan in het water, natte voeten bij de lunch zijn gegarandeerd. Lekker chillen.

Tip: Ook een gave plek om te bezoeken is: Alchymist Blue lagoon (130 pp voor combiticket zwembad en strand)

Pedra Furada

Na een dag relaxen aan het water is het hoog tijd voor wat beweging. Bij eb is het mogelijk om langs de zee naar Pedra Furada te lopen; een rots met een gat. Bij vloed moet je over de duinen in het nationale park. Wij gaan over het rotsachtige stand heen en terug door de duinen. In de rij hebben we wat geduld nodig, want het gat blijkt een goede plek voor de dames om hun fotomodelposes te testen. Wat dat betreft zijn wij echt zoutzakken, ik zal het je besparen.

In het duingebied is het behoorlijk warm, we proberen op de heuvels te lopen om wat wind op te vangen. Plots zien we twee uilen bij een hol in het zand zitten. Zien we dat nou goed? Twee kleine uiltjes kijken ons strak aan en verroeren zich niet, totdat wij te dichtbij komen. Waar zouden ze op jagen? Later blijkt dat het holenuilen zijn geweest, actief overdag en ze graven zelf hun hol. Ik zei het al: niets is te gek in Jeri!

Terug in het dorp gaan we op het strand naar Caranguejo da villa om krabben te eten. Ze zitten levend in bakken, gisteren hebben we er al mee gespeeld. Nu ga ik ze opeten, tot grote walging van Eric. En eerlijk gezegd heeft hij gelijk. Het is veel moeite, met weinig resultaat en veel gorigheid. Als mijn handen glibberen en de tafel een puinhoop is besluit ik nooit meer verse krabben te eten.

Tips voor Jericoacoara:

• Beste restaurant: Kaze sushi bar
• Beste cappuccino: Café do Boco
• Beste taartjes: Doce Divinio catetaria
• Beste verse krab: Caranguejo da Villa
• Beste ijssalon: Da Vinci

Overnachting: Pousada Vina Jeri – Jericoacoara (3 nachten)

Parnaiba

De tweede bestemming van de Rota das Emoções is de delta van Parnaiba, waar mangroven en rode ibissen de show stelen. We hebben last minute via Rota Combo een tour geboekt (prijs R$ 227 ofwel € 38,50 per persoon), want we hebben maar 1 nacht in Parnaiba en daardoor is de planning iets strakker dan wenselijk. Op tijd uit bed voor de transfer, we worden om 8.30 uur opgehaald voor een uur schudden en schuiven door de duinen, daarna mag Eric drie uur rijden naar de volgende pousada, nog snel broodjes halen bij de supermarkt en om 14.00 staan we klaar voor de middagtour naar de delta. Hop, hop, het is vakantie!

Delta van Parnaiba

Blijkbaar hebben we een pousada gevonden die populair is bij reisorganisaties. Het is er een komen en gaan van Europese toeristen met hetzelfde programma als wij: arriveren in de middag, een tour en de volgende dag weer verder. We gaan met een bootje door de delta, varen langs de hoge wortels van de mangroven en zien een capibara zwemmen en twee apen hoog in de boom. Leuk, leuk! Bij een paar vissershuisjes op palen klimmen we op de duinen en daarna gaan we naar het eiland in de delta waar alle rode ibissen uit de omgeving komen slapen. Het is een prachtig schouwspel van groepen ibissen die in formatie vliegen en cirkelend boven het eiland een plekje zoeken in de bomen naast de witte reigers en zwarte aalscholvers. Langzaam ontstaan er kerstbomen met gekleurde ballen. Vastleggen met een telefoontje is helaas niet te doen.   

Op de terugweg rijdt de chauffeur speciaal voor ons een stukje om, zodat hij ons kan laten zien waar we – in de buurt van de pousada – goed kunnen eten. Het restaurant (waarschijnlijk van familie) ligt in een klein havengebied dat is omgevormd tot een gezellige plek met winkeltjes en marktkramen. We kunnen er met gerust hart naar toe lopen, maar dan we moeten wel de goede straat nemen legt hij uit. 

Overnachting: Pousada vila Parnaiba (1 nacht)

Lençóis de Maranhenses

Dé reden om naar Brazilië te gaan was nationaal park Lençóis de Marenhenses. Tijdens onze wereldreis in 2022 werden we door een Braziliaans stel getipt over deze plek. De foto’s overtuigden meteen: daar móeten we een keer heen. Eric boekt op het laatste moment online twee tours via Rota Combo. Wederom moeten we op tijd wegrijden in Parnaiba, want om 13.30 uur worden we opgehaald voor de zonsondergangtour naar lago Bonito (prijs: R$ 135 of € 23,- per persoon).

We delen de jardineira met twee jonge Braziliaanse stellen en ze spreken zowaar Engels. Het ene stel woont in Parijs, het andere in Rio de Janeiro. Dat is een stuk handiger dan Google Translate én gezelliger. Het lijkt wel een kippenhok op de safaritruck, iedereen zit vol adrenaline.

Kippenvel

En als je dan bovenop de duin staat die uitzicht biedt op het nationale park… Daar word je wel even stil van. Witte duinen waar blauwe lagunes doorheen golven, het is werkelijk buitenaards mooi. Juli en augustus zijn de beste maanden om dit natuurfenomeen te zien, net na het regenseizoen als de lagunes vol zijn gelopen. Het zand is poederzacht en de lagunes zijn aangenaam warm en toch verfrissend in de hete zon. Je loopt op blote voeten van duin naar duin, steeds weer benieuwd naar wat er aan de andere kant te zien is. En af en toe – als je beseft hoe bijzonder deze plek is – krijg je kippenvel en drukken de tranen achter je ogen. Dankjewel moeder aarde, dank je wel dat ik hier mag zijn.

Maar heel veel tijd voor vervoering en sentiment is er niet. Van ploeteren door de duinen, ga je zweten. We laten ons door het zand naar beneden rollen om in het water te plonzen. Dikke pret! En daarna moeten er 1000 foto’s gemaakt worden bij zonsondergang. Het leven van een toerist is hard werken.

Lago Azul

Na het ontbijt wachten we buiten om opgehaald te worden voor de ochtendtour naar Lago Azul (prijs: R$ 135 of € 23,- per persoon). De papegaaien van de buurman komen nieuwsgierig een kijkje nemen. Ze kunnen niet vliegen en waggelen over de boomtakken onze kant op. Eric weet er een te verleiden om op zijn arm te komen zitten. Hij is net zo nieuwsgierig en voorzichtig als de papegaai. En ze vinden allebei de cake van het ontbijt erg lekker.  

Vandaag zijn we zeker niet de enigen die naar het blauwe meer gaan. We sluiten aan in de grote uittocht van jardineiras met toeristen naar Lençóis. Barreirinhas is de belangrijkste uitvalsbasis voor een bezoek aan de westelijke kant van het nationale park.

De omgeving is net zo mooi als lago Bonito en we hebben geluk met prachtig weer. Blauwe lucht, witte wolken, blauwe lagunes, witte duinen. Ploeteren door het zachte poeder, afkoelen in het heldere water en daarna opdrogen in de wind. O ja, en foto’s maken. Maar niet zoveel als onze reisgenote. Zij heeft ontdekt dat de gids precies weet waar en hoe je de beste foto’s maakt. Hij heeft het er maar druk mee, ze wil met iedere zandkorrel op de foto.

Tips voor Barreirinhas:

• Beste restaurant: er zitten enkele leuke restaurants in het centrum aan het water.
• Populair bij toeristen: Bambae Bar Restaurante E Pizzaria. Gezellige opzet, livemuziek, de pizza’s vonden we matig.
• Beste cappuccino: nérgens! Een Braziliaanse cappuccino is meestal gemaakt met oplospoeder en veel suiker, brrrr.  
• Mooiste tours: Lago Bonito (zonsondergang) en lago Azul (ochtend)

Overnachting: Vila Orun pousada – Barreirinhas (2 nachten)

Mooiste route van Noordoost Brazilië?

Het korte antwoord is: ja! De mooiste route die je in Noordoost Brazilië kunt bereizen is beslist de Rota das Emoções. Wat hebben we genoten van de prachtige natuur! Het is een absolute aanrader. Sommige websites spreken ook van de meest avontuurlijke route, dat lijkt me wat overdreven. Het deel tussen São Luis en Fortaleza is goed ontsloten voor toerisme. Het meest avontuurlijke waren de gaten in de weg en de hobbeltransfers met de jardineiras. Op sommige plekken is het druk, maar niet te. Er is veel ruimte in Brazilië. Wij vliegen nu van São Luis terug naar Recife om daar een nieuwe huurauto op te pikken voor de laatste week Brazilië. De weersvoorspelling is goed en we gaan nog een paar mooie plekken bezoeken. Super veel zin in!

Lees lekker verder:

• Chillen aan tropische Braziliaanse stranden ten zuiden van Recife

Ps. Ik maak gebruik van affiliate-links. Als je via de links of banners op mijn blog naar bijvoorbeeld booking.com gaat en daarna (via je eigen account) een accommodatie boekt, ontvang ik een kleine commissie. Ik houd daarmee deze site in de lucht, jij betaalt niets extra. Allebei blij. Super bedankt voor de support!