Eat, sleep, chill, repeat. ‘We doen eigenlijk niet zoveel hier,’ constateert Eric terecht. ‘Te veel eten en drinken, dat wel.’ De laatste week van onze vakantie is een super relaxte afsluiting van een mooie rondreis door Noordoost Brazilië. De kust ten zuiden van Recife kent tropische stranden, koraalriffen en authentieke Braziliaanse cultuur. De cultuur is een mix van Afrikaanse, inheemse en Portugese invloeden. Het proeft een beetje Caribisch. We gaan naar het rustige Japaratinga, in de buurt van Maragogi en eindigen in het levendige en toeristische Porto de Galinhas. Deze week is het vooral lekker chillen aan tropische Braziliaanse stranden.
Wat vooraf ging:
Recife
Hoe de aankomst in een stad anders is als je de weg weet! Om 18.00 uur komen we met een binnenlandse vlucht aan op de luchthaven van Recife. Het is al donker, maar we weten nu welke taximaatschappij de shuttleservice naar het IBIS hotel uitvoert. We stappen in de taxi en worden voor de entree van het hotel afgezet. Very smoothly!
Twee weken geleden beleefden we de aankomst in Recife heel anders. We hadden geen cash, geen internet, begrepen niet wat tegen ons werd gezegd, wisten niet hoe de shuttleservice werkte, dat je in een taxi in principe ook met creditcard kunt betalen en dat een toerist in Brazilië niet wordt uitgebuit. We voelden ons onveilig, doordat Recife bekend staat als een onveilige stad (je wordt steeds weer gewaarschuwd ’s avonds binnen te blijven) en we kwamen daklozen tegen toen we met onze bagage door de nacht liepen. Niet fijn. Gelukkig kan het ook anders. Het was alleen handig geweest als we vooraf de juiste informatie hadden ontvangen van het IBIS. Of dat wij Portugees zouden spreken. Maar goed, dat was allemaal niet.
Overnachting: IBIS Recife Aeroporto (1 nacht)
Het Braziliaanse wegdek
Het is een uur of 3 rijden naar Japaratinga. Onderweg komen we duizenden verkeersdrempels tegen. Iedere Braziliaanse autobestuurder moet ooit eens met zijn auto over zo’n gruwelijke drempel zijn geknald. Dat kan gewoon niet anders. Ze zijn hoog, worden soms aangegeven met een bordje, maar lang niet altijd. Soms zijn ze geel geschilderd en soms hebben ze dezelfde grijze kleur als het asfalt of verstoppen ze zich in de schaduw van een palmboom. Het zijn gemene obstakels in het tropische Braziliaanse leven.
Een paar keer komen we met piepende banden en blokkerende gordels tot stilstand om te voorkomen dat we de huurauto helemaal aan gort rijden. So far so good. Ook de gaten in de weg weet Eric nog steeds behendig te omzeilen. Al geeft het soms een flinke zwieper. De beste strategie is om Waze te gebruiken als navigatie (veel drempels en gaten worden daarin aangegeven) en om achter een andere auto te blijven rijden. Laat jouw voorganger maar stuiteren…
Japaratinga
Als ik de houten poort van Casa Caroá openduw – ik zag dat hij niet op slot was – komt een zwarte hond hard blaffend op mij afgerend. Ik schrik en gil. Misschien had ik eerst even aan moeten bellen. Ronaldo komt achter de hond aangelopen en maant hem tot rust. ‘Don’t worry, he’s very friendly. Bem-vindos à Casa Caroá.’ We worden uiterst vriendelijk ontvangen en rondgeleid op de prachtige plek die de komende vier dagen onze thuisbasis zal zijn.
De casa heeft naast het hoofdhuis drie villa’s op het perceel en grenst direct aan het strand. Mét zwembad! De eerste dagen zijn wij de enige gasten en het uitgestrekte strand is praktisch voor onszelf. We wandelen naar de Camboa Bar voor een lunch en kopen wat blikjes in de supermarkt om de koelkast te vullen met verfrissingen. We kunnen de supermarkt ook een appje sturen, zei Ronaldo. Dan komen ze de drankjes naar je strandbedje brengen.
De avond brengen we door op ons eigen terras. We spelen een spelletje en laten enkele goddelijke empanadas van de Argentijn uit het dorp bezorgen. Ondanks de waarschuwingen van Ronaldo én van de bezorger brand ik mijn gulzige mond. Wachten is moeilijk.
Vissen
We hadden ons voorgenomen om een hele dag te niksen, maar dat is een hele opgave. Het duurt niet lang of Eric is twee oude hengels van Ronaldo aan het repareren. Hij krijgt er één aan de praat en met een paar garnalen en wat visgereedschap komt hij de ochtend door. Ronaldo helpt hem met plezier. Eric is in zijn nopjes. En dan ben ik het ook. Net als met kinderen.
De gevangen vis is te klein voor de bbq. We zoeken daarom een goed restaurantje op voor de lunch en pakken de auto. Dat we onderweg een ferry tegen zouden komen hadden we niet verwacht. Het leven zit vol verrassingen. Of je nu wil of niet, vertragen is onontkoombaar aan de tropische Braziliaanse stranden. We moeten 20 minuten wachten en R$ 24 (€ 4,-) betalen voor de overtocht.
Noz Moscada restaurante e pizzeria zit net andere kant van de rivier. Pizza’s verkopen ze echter niet. We zijn de enige klanten en zitten op het verder lege terras aan een stoofpotje garnalen. Garnalen kun je hier overal eten. Heerlijk! De twee katten onder tafel miauwen jaloers.
Na de lunch willen we nog even gaan kijken naar de piscinas naturais Da Paria Do Toque. Op verschillende plaatsen voor de Atlantische kust liggen natuurlijke zwembaden. De zee is ondiep en loopt langzaam af, maar op sommige plaatsen zijn natuurlijke zwembaden. Dit zijn diepere delen waar je kunt zwemmen en snorkelen. Je wordt er met bootjes naartoe gebracht. We komen echter op een slecht moment, veel te laat. De boten liggen al op zee. Het getijde is belangrijk, je moet er met eb zijn als het water laag en stil ligt. Het beste moment is iedere dag anders.
Associação Peixe-boi
Onze reservering bij Peixe boi hebben we voor de zekerheid van 10 naar 11 uur verzet. En dat is maar goed ook, want er staat een hele rij auto’s en buggy’s te wachten. We kunnen pas op de derde ferry en dat kost ruim een uur wachttijd. Gelukkig is er een barretje met heerlijke ‘coco frio’. Drinken uit een kokosnoot maakt alles in het leven draaglijker, net als lopen op slippers. We raken aan de praat met een groepje Brazilianen uit Rio en voordat we het weten moeten we ons haasten naar de auto.
Peixe-boi betekent zeekoe. De Caribische zeekoe is met uitsterven bedreigd, er leven nog maar 400 exemplaren langs de Braziliaanse kust. De organisatie vangt gewonde of gestrande zeekoeien op en verzorgt ze in afgezette delen van de rivier totdat ze sterk genoeg zijn om vrijgelaten te worden. Mooi werk dus. De lokale gemeenschap organiseert alles. Je kunt een educatieve boottocht met een traditionele houten vlotboot doen (R$ 100 / € 17,50 pp voor 1,5 uur). Blijkbaar wordt er van alles verteld over zeekoeien en het belang van het behoud van de mangrove. Wij verstaan er helemaal niets van, maar we steunen een goed doel én we zien de neusgaten van een zeekoe.
Casa Caroá
Op onze laatste dag in Casa Caroá blijven we lekker ‘thuis’. De twee bedjes aan het strand zijn een fantastische plek om te onthaasten. De wind maakt de temperatuur aangenaam. Ik plons even in het zwembad en kan de hangmat niet weerstaan. Eric gaat nog een keer met z’n hengel in de weer.
Voor de lunch tipt Ronaldo Ziane Bistró op een kleine strandwandeling afstand. Hij gaat er zelf ook naar toe met een vriendin. Het is een simpel restaurant recht achter het schipwrak dat vorig jaar is aangespoeld. Je kunt op het strand eten, maar ook de trap omhoog nemen naar het restaurant voor een lunch met uitzicht over de baai. ‘They serve the best fried fish,’ aldus Ronaldo.
Als we het schipwrak naderen staat er al iemand te zwaaien en te roepen in het restaurant. ‘Aqui, Aqui!’ Onze komst is aangekondigd, we worden ontvangen als vrienden. Ronaldo vertaalt en zorgt er persoonlijk voor dat we niets te kort komen. Het restaurant is niet meer dan een betonnen hok en de vis smaakt zoals beloofd, maar hoe kan dat ook anders met dit uitzicht?
Goede restaurants in Japaratinga:
- Lunchen aan het strand: Camboa Bar e Restaurante
- Mooi restaurant, lekker eten: Pousada e restaurante Caiuia
- Goedkoop en goed: PizzaMia
- Goddelijk! (Alleen bezorging): Buena Onda Empanadas Argentinas
- Simpel en op een leuke plek: Ziane Bistró
- Niet geprobeerd, maar ook aanbevolen door Ronaldo: Scalini
Overnachting: Casa Caroá – Japaratinga (4 nachten)
Praia dos Carneiros
De laatste plaats die we in Brazilië aandoen is Porto de Galinhas. Het is een uur of twee rijden. Onderweg gaan we langs de Capala de São Benedito aan het Praia dos Carneiros. Het kerkje ligt op een (in potentie) idyllische plek aan het strand. Het kan er behoorlijk druk zijn… Bovendien is het zondag. Brazilianen gaan in het weekend graag naar het strand – geef ze eens ongelijk – en naar de kerk.
We parkeren de auto bij restaurant Bora Bora Carneiros en worden een beetje verrast door de R$ 35 pp (€ 6,- pp) die we moeten betalen voor het parkeren. Daarmee zijn we meteen daggast op het resort én krijgen we weer zo’n stom bandje om. Bandjes doen ze in heel veel hotels hebben we gemerkt, dat ondergaan we maar gewoon. Volgens mij kan je alleen via een resort of betaalde parkeerplaats op het strand komen om het beroemde kerkje te zien.
Hotelbandjesterreur
Praia dos Carneiros moet een van de mooiste stranden van Brazilië zijn. Dat durf ik eerlijk gezegd te betwijfelen, maar het is een feit dat het een mega populair strand is op zondag. Wat een drukte! En wat willen er veel mensen op de foto met de kerk! We proberen een kiekje te maken zonder al te veel strings en blote billen in beeld. Daarna banen we ons een weg over het strand langs de vele barracas met koude kokosnoten of cocktails. Onderweg sneuvelt Erics slipper, maar gelukkig zijn we in het land van de Havaianas!
Bij de uitgang betalen we de rekening van de drankjes die we op het resort hebben genuttigd. Ik loop snel vooruit naar de auto om de schoenen van Eric te halen en scheur het hotelarmbandje alvast los. Bevrijding! Op het moment dat ik terugloop word ik echter aangehouden door een bewaker. Hij wijst naar mijn pols en houdt mij staande. Ik mag absoluut niet verder. De manager wordt erbij gehaald. Probeer maar eens uit te leggen dat de slipper van je man kapot is gegaan, dat je de rekening en het parkeergeld hebt betaald, maar dat je je bandje al hebt weggegooid en dat je net de schoenen van je man uit de auto hebt gehaald. In het Portugees. Lukt niet, hè?
Porto de Galinhas
Porto de Galinhas betekent letterlijk ‘haven van de kippen’. Deze term komt uit de tijd van de slavenhandel toen illegaal vervoerde mensen kippen werden noemden. Het kippenthema is in onze tijd het ‘Unique Selling Point’ van Porto de Galinhas geworden. In iedere souvenirswinkel kan je de vrolijk gekleurde kippetjes kopen. En neem van mij aan: dat zijn er héél héél veel.
De toeristische badplaats ligt op 60 kilometer van de stad Recife en is daarmee makkelijk bereikbaar en in de weekenden een uitvalsbasis voor stedelingen. De kristalheldere piscinas naturais liggen dichtbij de kust, je kunt er bij laag water naar toe lopen of met een jangada (traditionele houten boot) naartoe varen. Daarvoor koop je een kaartje bij de kiosk aan het strand (R$ 60,- of € 10,- pp.).
Toen we twee weken geleden in Pipa Beach aankwamen waren we blij met de levendigheid van het stadje. Nu worden we iets te veel omvergeblazen door alle drukte. Het strand is volledig volgebouwd met stoeltjes en parasols, overal is livemuziek te horen, het aanbod aan slechte restaurants is mega en op het strand danst een blauwe smurf. Deze legbatterij is niet helemaal ons ding.
Strandcultuur
Toch zitten we er 4 nachten en maken we er gewoon het beste van. Wij vinden altijd wel een weg om ons te vermaken. We verdiepen ons in de nieuwste modellen van het iconische Braziliaanse slippersmerk Havaianas en kopen een mooie pareo van de Braziliaanse modeontwerper Beto Kelner. We gaan langs de wasserette en vanzelfsprekend ook naar het strand.
Grappig is hoe de strandcultuur in Brazilië zo anders is dan wij zijn gewend. Je ziet bijna nergens strandbedjes, maar overal plastic stoelen en tafels. Als je iets eet of drinkt hoef je geen huur te betalen. Het strand wordt volgebouwd tot aan de waterlijn. Bij opkomend water moet de eerste rij naar achteren verkassen. De hele dag wordt er geschoven en verplaatst. Muziek en verkopers horen bij het strandbeeld, Brazilianen genieten van levendigheid. Zo veel mogelijk. Lekker mensen kijken, eten en drinken.
Tips voor Porto do Galinhas:
- Beste Italiaan: La Tratoria
- Cappuccino of ijs uit een kokosnoot: Café da Moeda
- Leuke strandtent: BoraMar
- Piscina Naturais: ook gratis (te voet) bereikbaar
Overnachting: MaiHai Porto – Porto de Galinhas (4 nachten)
Chillen aan tropische Braziliaanse stranden
We zouden nog naar een ander strand kunnen rijden, maar we worden lui zo aan het eind van de vakantie. Een dagje aan het zwembad van ons hotel is namelijk ook geen straf. Het leek me in eerste instantie leuk om een boottocht te doen om zeepaardjes te spotten, maar als ik lees dat ze door de gids met een pot uit de mangrove worden gevist om ze aan toeristen te laten zien verdwijnt mijn interesse. Je zou maar een zeepaardje zijn dat een paar keer per dag wordt opgevist! Nee, we blijven lekker in Porto de Galinhas om te eten, drinken en chillen aan het tropische Braziliaanse strand. Doe ons nog maar een portie gefrituurde garnalen en een caipirinha!
Op de laatste ochtend gaan we naar de piscina naturais voor de kust. Het getij is dan het meest gunstig, bovendien is het een perfecte activiteit om onze reis naar Brazilië mee af te sluiten. Nog een laatste keer in zee, genieten van de zon en de gekleurde vissen in het heldere water. Een laatste keer het zand en zout van onze voeten spoelen. Een laatste blik op het strand en de zee. Met een grote glimlach nemen we afscheid van Brazilië.
Meer lezen over Brazilië?
- Op zoek naar jaguars en wildlife in de Pantanal in Brazilië
- Jaguars spotten in Brazilië: wanneer, waar en hoe?
Ps. Ik maak gebruik van affiliate-links. Als je via de links of banners op mijn blog naar bijvoorbeeld booking.com gaat en daarna (via je eigen account) een accommodatie boekt, ontvang ik een kleine commissie. Ik houd daarmee deze site in de lucht, jij betaalt niets extra. Allebei blij. Super bedankt voor de support!