Autoreis door Noordoost Brazilië, best ongebruikelijk!

‘Can I offer you a few of our famous shrimps for free? It’s our flagship dish,’ de dame achter de geelgekleurde strandbar laat de vertaalde tekst op haar telefoon aan mij zien. Blijkbaar vindt ze dat ons koude biertje een ‘petisco’ (borrelbite) kan gebruiken. Ze lacht vriendelijk en praat honderduit over de strandbar die al 30 jaar in de familie is. Dat wij geen Portugees spreken lijkt ze snel vergeten te zijn. We doen ons best elkaar te begrijpen, maar de taal zal deze hele vakantie een uitdaging blijven.

We maken een autoreis van 4 weken door het noordoosten van Brazilië. Eerst rijden we van Recife naar São Luis, daarna vliegen we terug om nog een week langs de kust naar het zuiden te trekken. Geen Engels- of Spaanstalig toerisme hier. Het is een bestemming waar vooral Brazilianen komen en soms twee verdwaalde Nederlanders. Een autoreis door Noordoost Brazilië is alles behalve gebruikelijk voor Europeanen. De vraag is waarom?

Recife

Het IBIS hotel is aan de overkant van de weg, dichterbij kan niet. Maar om 21 uur ’s avonds met je bagage over straat lopen wordt ten strengste afgeraden. Onze e-sim werkt nog niet, waardoor we de hotelshuttle niet kunnen bellen en op de luchthaven willen we liever geen geld pinnen op dit uur van de dag. De taxichauffeur doet alsof hij niet weet waar het IBIS is. Te dichtbij waarschijnlijk. We stappen daarom snel in de shuttle van Localize, waar we morgen onze huurauto op gaan halen. Het depot ligt pal naast het IBIS. Die 50 meter lopen zal toch geen kwaad kunnen?

We gokken het erop. De straat is druk en goed verlicht. We lopen op stevig tempo naar het IBIS en moeten onder een hoge brug door. Als we om de hoek kijken blijkt dat we bijna door de woonkamer van vier daklozen lopen. Het wandeltempo gaat nog wat extra omhoog, mijn hart pompt. Ik kan prima rennen met een zware gele duffelbag onder m’n arm. Wat ben ik blij als we de lobby binnenstappen! Dit moesten we maar niet meer doen. 

Overnachting: IBIS Recife Aeroporto (1 nacht)

Veiligheid

Veiligheid is toch wel een ding hier in Brazilië. De steden in deze hoek van het land behoren tot de meest onveilige ter wereld en Google Maps houdt geen rekening met de veiligheid van buurten en straten waar hij je doorheen stuurt. We zijn op onze hoede als we Recife verlaten om Olinda te bezoeken. Als het enigszins mogelijk is blijven we op de hoofdwegen rijden, maar dan kan niet altijd. Soms moeten we over onverharde straten met grote gaten, langs vervallen woningen en uitpuilende afvalbakken. De alertheidsmodus staat op scherp. Niet echt een relaxed begin van de vakantie moet ik zeggen.  

Geblindeerde auto’s, ongure types met ingeschoren haar en getatoeëerde gezichten doen wat met mijn veiligheidsgevoel. Maar vooralsnog zit de angst alleen tussen mijn oren en gebeurt er helemaal… niets. Voor de auto vinden we aan de rand van Olinda een beveiligde parkeerplaats, waar we met gerust hart alle bagage achterlaten. Onze trouwringen, sieraden en fotocamera liggen nog in Nederland, geld en pasjes zitten op verschillende plaatsen verstopt. Ik doe een schietgebedje en vind een briefje van 10 real. Dit moet goed komen.    

Olinda

Olinda is een historisch koloniaal stadje dat sinds 1982 is erkend als UNESCO-werelderfgoed. Het centrum ligt tegen een heuvel, de steile straten zijn geplaveid met kinderkopjes. We starten bovenaan in de wijk en vanaf Alto da Sé hebben we een prachtig uitzicht op de stad aan de Atlantische kust. In de verte zien we de wolkenkrabbers van Recife.

Bij Casa dos Bonecos Gigantes bewonderen we de reuzepoppen die tijdens de uitbundige feesten met carnaval door de straten worden gedragen. Olinda staat bekend om haar traditionele volkse carnaval én om de goed onderhouden kleurige huizen. We slenteren langs de fleurige koloniale panden en bezoeken Igreja do Carmo waar de zondagsmis in volle gang is. Hier is het nog volle bak in de kerk!

VIVO

In de middag doen we een poging onze e-sim geactiveerd te krijgen. Op een of andere manier wil dat niet lukken, zelfs niet met hulp van AI. We gaan naar een shopping mall waar een winkel van VIVO zit. Het is druk, de rij is traaaaag. Als we aan de beurt zijn word ik uitgenodigd om op een plastic stoel te gaan zitten, waar de vorige klant heeft zitten zweten. De afdruk van zijn billen is nog niet opgedroogd. Jakkes! Ik neem voorzichtig plaats op het puntje van de blauwe stoel.

De medewerker laat ons zonder pardon nog een minuut of 20 wachten om zijn collega en een andere klant te helpen. Vervolgens blijkt dat hij het online ‘VIVO Tourist Plan’ niet kent en niets voor ons kan doen. Hij stuurt ons door naar een ander filiaal in de stad. Serieus? Na twee uur wachten worden we onverrichter zaken weggestuurd. Ik zou graag willen schrijven dat we alles rustig ondergaan, maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat we ons vreselijk ergeren. Geen internet hebben onderweg is gewoon enorm onhandig.  

Ilha de Itamaracá

Maar goed, snel door naar het appartement op Ilha de Itamaracá, want Eric wil de WK-finale tussen Spanje en Argentinië zien. Via een zandpad met diepe plassen bereiken we een klein complex dat er een beetje troosteloos bij ligt in de regen. Ik vind dat het aftandse gebouw wel een likje witte verf kan gebruiken. Maar hé, we hebben uitzicht op palmbomen en de zee! En ik ben fan van de wc-bril. Hij is van zacht plastic, gevuld met lucht, als je erop gaat zitten zucht hij en zak je letterlijk in de zitting.

Vanavond blijven we lekker thuis. Ik kook een simpele pasta met tonijnsaus en we ploffen op de bank met chips en bier. Behalve het voetbal even geen sensatie meer. En duizend keer inloggen op VIVO totdat hij mijn e-sim ineens wél pakt. Waarom de activatie lukt is een groot mysterie, want bij Eric krijgen we het met geen mogelijkheid voor elkaar. Zou het komen omdat ik wel in engelen geloof en om hulp heb gevraagd en Eric niet?     

Forte Orange

Een strandwandeling brengt ons bij Fort Orange op de zuidelijke punt van Ilha de Itamaracá. Drie keer raden wie dat in de zeventiende eeuw hebben gebouwd voor hun bloederige activiteiten. De gids bij de entree houdt het voor gezien als hij hoort hoe goed ons Portugees is. We mogen gratis naar binnen, hij wil niet met ons mee.

Na een kort bezoek aan het fort laten we ons op het strand overhalen voor een overtocht naar Coroa do Avião, het kleine eilandje voor de kust (kosten: 25 R$ pp). Je zou er moeten kunnen snorkelen, maar het water is bruinig en troebel. We maken daarom een wandeling rond het eiland, een foto van de vangst van een krabvisser en we nemen nog een koud drankje op het terras van Beto. Hij ontving ons bij aankomst zo enthousiast dat we op geen enkele andere plek durven te gaan zitten dan in zijn strandbar: Bar do Beto.

Bar do Barriga

De dag sluiten we bij zonsondergang af in Bar do Barriga. Deze strandbar ligt op een paar meter van ons appartement en staat bekend om de lekkere garnalen. Ze worden krokant gefrituurd en met schaal en al gegeten. We krijgen ze gratis aangeboden van de eigenaresse. Ik heb er ooit hard om gelachen dat een klant bij eetcafé de Baan zijn gamba’s in knoflooksaus in z’n geheel had opgegeten, want wie doet dat nou? Hier is het heel normaal om een gefrituurde garnaal helemaal in je mond te stoppen: met staart én pootjes. Ze zijn knapperig en met een mangochutney smaken ze prima. De staartjes trek ik eraf, mij te hard. Eric haakt na twee exemplaren af, niks voor hem dat rare eten.           

Overnachting: Manga Verde Beach Residence – Itamaracá (2 nachten)

Pipa Beach

Wat een verademing! Ilha de Itamacará was niet bepaald een mooie strandbestemming, verlaten en slecht onderhouden, maar Pipa Beach bruist! Meestal houden wij niet zo van toeristische plekken, maar na een paar stroeve dagen en gevoelens van onveiligheid is Pipa een welkome afwisseling. We kunnen eindelijk écht ontspannen en na zonsondergang gewoon over straat. Het barst hier van de restaurantjes, leuke winkels en vrolijke Havaianas. Ik kan bij Caju zelfs een serieus goede flat white scoren. Dat is in Brazilië namelijk geen zekerheid.

We slapen in een fantastisch hotel op de hoge kliffen van Praia do Amor. In de tuin leven felgroene leguanen en de omgeving is ronduit prachtig! Het is genieten aan het strand waar onze strandbedjes recht in de brandig worden gezet en surfers ons uitzicht domineren. Met een kokosnoot in de hand kan niets ons deren. Zo voelt onbezorgd vakantie vieren. Waarom hadden we hier maar drie nachten geboekt?    

Tips voor Pipa Beach:

• Beste koffie: Caju
• Beste restaurant: Atelier de Massas
• Beste Strand: Praia do Amor  
• Goed voor: surfen, buggytours

Chapadão Ponto das Fotos

Misschien omdat het hier ook enorm kan plenzen? Tussen de regenbuien door lopen we na het ontbijt naar uitzichtpunt Chapadão ten zuiden van Pipa. Vanaf de kliffen zien we niet alleen de mooie kustlijn, in de golven zien we ook schildpadden zwemmen. Hoe leuk!

Na twee dagen Pipa hebben we geleerd om altijd een paraplu mee te nemen, want als de wind opzet volgt de stevige plensbui snel. Langs heuvelachtige straatjes ontstaan roodbruine rivieren in de goten. De modderspetters gaan moeilijk uit je kleding. We zien een vader stroomafwaarts achter de slipper van zijn dochter aanrennen. Het is in juli einde regenseizoen, maar het lijkt erop dat het eind nog lang niet in zicht is.

Gisteren viel het reuze mee met een bui in de ochtend, een stralende middag en een hoosbui in de avond. Vandaag is het minder grappig. Het regent de hele dag door. We wandelen van koffietent naar restaurant en via de lobby van een willekeurig hotel naar een kledingwinkel. Schuilen, lopen, schuilen, lopen. De luchtvochtigheid in onze kamer is 87%, best een beetje klam.   

Overnachting: Hotel da Pipa – Tibau do Sul (3 nachten)

Santa Cruz

Onze roadtrip gaat verder door het binnenland. We hebben het plan opgevat om via Castelo Zé dos Montes naar de noordkust te rijden. Het kasteel is alleen in het weekend open. Daarom slapen we een nachtje in het ‘pittoreske’ Santa Cruz, waar een blauwe kerk staat en een imposant beeld van Santa Rita da Cássia boven de stad uit torent, de beschermheilige van ‘onmogelijke en hopeloze zaken’. Het blijkt het grootste katholieke standbeeld ter wereld zijn en is met 56 meter hoger dan het beroemde Christus beeld in Rio de Janeiro (38 meter). We komen hierdoor onverwacht in een soort pelgrimsoord terecht waar jaarlijks honderdduizenden gelovigen naar toe komen. Het verklaart waarom we in dit stadje een goed hotel konden vinden. Dankjewel daarvoor Santa Rita!

Overnachting: Hotel Santa Rita – Santa Cruz (1 nacht)

Castelo Zé dos Montes

Voor het Castelo Zé dos Montes hebben we een flinke omweg door het binnenland gemaakt. Het is zo’n gek gebouw dat we het heel graag willen zien. Het schijnt binnen donker te zijn, slecht onderhouden en vol met vleermuizen te zitten. Sommige mensen zijn er lyrisch over, andere recensies op Google zijn ronduit slecht: You love it or you hate it.

Wij komen niet verder dan de dichte poort. Een vrouw bij de entree probeert mij iets uit te leggen. Ik denk te begrijpen dat we dikke vette pech hebben, de reden is een beetje gissen. De poort blijft in ieder geval onverbiddelijk gesloten voor ons. Ik kan met m’n Iphone alleen een zoekplaatje van het kasteel tussen de groene heuvels maken. Waarschijnlijk is het driedaagse dorpsfeest in het naastgelegen Serra da Tapuia de reden waarom het kasteel dit weekend niet open gaat. Volgens AI wordt het kasteel wel eens dicht gehouden als er niet genoeg vrijwilligers uit het dorp beschikbaar zijn. Teleurgesteld rijden we verder, op naar Canoa Quebrada.

Canoa Quebrada

Canoa Quebrada betekent ‘gebroken kano’ en verwijst naar een Portugese zeeman die ooit voor de kust schipbreuk heeft geleden. Het rustige vissersdorp is sinds de jaren zeventig getransformeerd tot een levendige badplaats. Op zaterdagavond is het megadruk op de hoofdstraat genaamd “Broadway”. Veel Fortalezen komen in het weekend hier naar strand om aan het stadsleven te ontsnappen.

Pousada Nova Oasis do Rei – waar wij verblijven – wordt tot leven gebracht door een grote Braziliaanse familie. Ze zijn vrolijk luidruchtig en het zwembad is eigenlijk een beetje te klein voor iedereen tegelijk. Wij laten deze drukte met gillende kids liever achter ons voor een wandeling langs de schitterende kust. Bij de ondergaande zon worden de kleuren zachter en de de schaduwen langer. Op het strand liggen vissersbootjes met hun typische driehoekige zeilen en boven de rode kliffen vliegen paragliders sierlijk op en neer. De strandsfeer is heerlijk met wandelaars en de laatste badgasten die klaarblijkelijk geen genoeg van de zee kunnen krijgen.

We lopen verder naar de rand van het dorp om te gaan eten bij het goed aangeschreven visrestaurant Sal & Mar. Het openlucht restaurant ligt in de duinen en kijkt uit op zee. Met een windje in de de haren genieten we van een koud glas witte wijn en gegrilde zeebaars met een korst van cashewnoten (die worden veel verbouwd in Brazilië). Voor de live muziek zijn we iets te vroeg, we pikken bij het betalen nog net het eerste nummer mee. Daarna worden we met een buggy teruggebracht naar het centrum, service van de zaak!

Tips voor Canoa de Quebrada:

• Beste koffie: Bistro Gusto Italiano
• Beste visrestaurant: Sal & Mar
• Beste Italiaan: Bar and Pizza Evolution (goedkoop en goed)
• Beste plek voor zonsondergang: Duna do Por do Sol
• Goed voor: kiten, paragliden, buggytours

Buggy Tour

We doen de was, gaan naar het strand en kijken net als iedereen naar de zonsondergang op Duna do Por do Sol. Voor de laatste ochtend in deze mooie omgeving boeken we nog een excursie met een buggy. Brazilianen zijn er dol op – ze worden werkelijk óveral aangeboden – en wij willen de lol van het crossen met een ronkende buggy door de duinen ook wel eens beleven.

Natuurlijk gaat de tour naar het symbool van Canoa: de maan met de ster. En we scheuren door de zachte duinen, waar we gisteren naar de zonsondergang keken. Een paar diepe afdalingen brengen ons in gedachten terug naar de Namib Desert, met het grote verschil dat Eric nu niet zelf achter het stuur zit. In Namibië moesten we het spoor van de voorman volgen en was er veel aandacht voor het behoud van de natuur, hier crost iedereen dwars door het hele gebied. Overal zie je sporen. Het is begrijpelijk dat buggytours populair zijn – het is echt heel leuk – en economisch belangrijk voor de lokale gemeenschappen, maar meer regulatie zou wenselijk zijn om de schade aan de natuur te beperken.

Overnachting: Pousada Nova Oasis do Rei – Canoa Quebrada (2 nachten)

Autoreis door Noordoost Brazilië

Een autoreis door Noordoost Brazilië is best een ongebruikelijke keuze. We merkten het al bij de planning: online is weinig informatie te vinden over alle bezienswaardigheden. De meeste Europese toeristen die deze kant op gaan kiezen voor een pakketreis naar Fortaleza om een mooi resort te bezoeken. Wij gaan echter liever zelf op ontdekkingstocht, maar qua veiligheid heeft Brazilië geen goede naam. We wisten niet goed wat te verwachten, maar konden ons niet voorstellen dat het overal onveilig is. Bovendien zijn we al eens in de Pantanal geweest om jaguars te spotten en daar hebben we het ook levend vanaf gebracht. Het is ons alles meegevallen.

Wij reizen de komende dagen verder naar Emboaca, Jericoacoara en het hoogtepunt van deze reis: Nationaal Park Lençóis Maranhenses. Hoe verder we naar het noorden rijden, hoe beter het wordt. De natuur wordt alsmaar mooier. Daarna vliegen we terug naar Recife om nog een week zuidwaarts te rijden. We hebben nog van alles in het vooruitzicht!

Lees lekker verder:

• Mooiste route van Noordoost Brazilië: Rota das Emoções
• Chillen aan tropische Braziliaanse stranden ten zuiden van Recife

Ps. Ik maak gebruik van affiliate-links. Als je via de links of banners op mijn blog naar bijvoorbeeld booking.com gaat en daarna (via je eigen account) een accommodatie boekt, ontvang ik een kleine commissie. Ik houd daarmee deze site in de lucht, jij betaalt niets extra. Allebei blij. Super bedankt voor de support!