(REISVERHAAL) We zijn op vakantie naar de bovenwindse eilanden. De Franse Antillen op preciezer te zijn. Een week op Martinique en een week op Guadeloupe. Het zijn twee eilanden die veel op elkaar lijken, maar ook nét anders zijn. Palmbomen, regenwoud en prachtige stranden hebben ze allebei. Het zijn beide paradijselijke eilanden waar we genieten van het Caribische leven, met een Frans tintje. Tijdens onze vakantie naar Guadeloupe worden we ook geconfronteerd met dood en verderf. Hoe dat zit ga ik je vertellen.
Vlindereiland
Guadeloupe heeft de vorm van een vlinder en bestaat als het ware uit twee hoofdeilanden/vleugels die in het midden verbonden zijn. Het westelijke, groene en bergachtige Basse-Terre en het oostelijke en vlakkere Grand-Terre met witte stranden, hoge kliffen en een droger klimaat. We halen onze huurauto op bij de luchthaven en crossen naar ons appartement in het noordwesten van Guadeloupe, in de buurt van het vissersdorp Deshaies. We verblijven recht aan de kust en kijken uit over het Plage de Grande Anse.
Overnachting: Domaine entre ciel & mer (Bel Bo) – Deshaies (3 nachten)
Death in Paradise
Marjoré heeft ons gisteren alles in het Frans uitgelegd en ik kon de eigenaresse van onze nieuwe slaapplek wonderbaarlijk goed volgen. De Franse taal lijkt langzaam weer op te doemen uit de donkere krochten van mijn geheugen. Chapeau!
Ze vertelde dat in de omgeving van Deshaies de populaire Britse serie Death in Paradise wordt opgenomen. Nu al het zestiende seizoen. Wij hebben er nog nooit van gehoord, maar het is mogelijk dat we in deze omgeving zomaar een filmset binnenlopen. Van april tot oktober worden de opnames blijkbaar gedaan. De beroemde locaties uit de serie worden aangegeven met roze bordjes waarop DIP staat, vertelt Marjoré ons. We gaan op onderzoek uit, misschien worden wij door de regisseur nog ontdekt in het paradijs.
Plage Riflet
De dag beginnen we met een langzaam ontbijt en een wandeling op Plage Riflet. We sleffen er heen op onze slippers, het strand ligt immers op struikelafstand. Onderweg rapen we een paar mango’s – overal staan mangobomen – en we jagen een familie kip aan de kant. De bewolking en de wind maken het weer aangenaam. Het strand is lang, de golven zijn vriendelijk en de palmbomen verzorgen de nodige schaduw. Aan het eind van het strand duiken we in zee en we lopen daarna langs het water terug. Voetjes in het zand. Fijn!
Afwassen
‘Iiiieeeuwww!!’ Ik slaak een gil en gooi de klep dicht. Hij zit er in. In de vaatwasser. ‘Wat zal ik doen?’ vraag ik Eric. ‘Als ik de deur opentrek, ontsnapt ie.” De gedachte aan een rennend beest in de keuken vind ik alles behalve aantrekkelijk. We besluiten hem te koken. De vaatwasser gaat aan. Zonder blokje. We draaien de afwas straks nog wel een keer. Eerst moet hij dood. Experiment gekookte reuzenkakkerlak.
Réserve Cousteau
We gaan snorkelen in het onderwaterreservaat dat is vernoemd naar Jacques Cousteau. De beste man heeft hier in 1959 een deel van zijn documentaire ‘Le Monde du silence’ opgenomen. Vanaf het strand in Bouillante gaan we per kajak naar les îlets Pigeon. We worden gewaarschuwd: bij terugkomst kan het flink peddelen zijn, omdat de wind op zal zetten. Kunnen we hebben! Ik stap voorin en Eric achterin, driftig peddelen we naar het eiland.
Het water is helder, we zien papegaaivissen, barracuda’s, vlindervissen en doktersvissen. Het koraal heeft z’n beste tijd gehad, weinig kleur, voornamelijk okertinten en soms nog wat paars. Ik hoop dat het in diepere wateren kleurrijker is, want anders gaat het echt hard achteruit door de klimaatverandering in onze oceanen. We dobberen wat rond op onze buiken starend naar de zeebodem en daarna roeien we – met wind tegen – terug. We hebben onze work-out voor vandaag weer gehad.
Plage de la Perle
Voordat we naar huis gaan nemen we een kijkje bij het beroemde Plage de la Perle. Ik vergeet om een foto te gaan nemen van het strandhuis van de officier uit DIP. Maar mijn ijskoude Carib biertje smaakt er niet minder om.
Voor het parkeren van je auto betaal je aan deze kant van het eiland bij bijna alle stranden een euro per uur. Vanzelfsprekend betalen wij keurig, maar je gelooft bijna niet dat er wordt gecontroleerd op al die afgelegen plekken. Toch is het zo. Er rijdt een scanauto rond en de bestuurder van de auto tegenover ons krijgt een boete van € 30,- omdat zijn ticket is verlopen. Opletten geblazen dus!
Parc National de Guadeloupe
Saint-François is de laatste bestemming van deze vakantie. Het is aan de andere kant van Guadeloupe op Grand-Terre. Als we rechtstreeks rijden neemt het ongeveer anderhalf uur in beslag. Dat doen we niet. We nemen een omweg door het Parc National de la Guadeloupe. In het bergachtige regenwoud zijn tal van mooie wandelingen en watervallen te vinden.
Wij rijden helemaal naar het zuiden van het eiland om de 2eme chute du Carbet te zien (er zijn ook nog een eerste en een derde). Deze hoge waterval is te bereiken met een makkelijke wandeling van 20 minuten. Helaas kunnen we hier niet zwemmen, maar het regent pijpenstelen dus we worden gelukkig alsnog lekker nat. Het slechte weer is overigens ook de reden waarom we de actieve vulkaan La Soufrière niet kunnen beklimmen. We hadden het een mooie uitdaging gevonden, maar bij regen is het niet goed mogelijk, omdat het pad dan te glad wordt.
Het regent vaak in dit gebied. Op zich niet gek in een regenwoud. De wolken blijven boven de bergen van het eiland hangen en zorgen regelmatig voor korte en ook plaatselijke plensbuien. Het kan zomaar ergens stortregenen en een paar meter verderop helemaal droog zijn. Buienrader geeft zelden adequate informatie.
Bruinwier
“Ça pue!” zei Marjoré toen we vertelden dat we ook naar Sainte-Anne en Saint-François zouden gaan. Het stinkt daar. Dat komt door het sargassum (bruinwier) op de stranden. Het is een soort onkruid dat in deze regionen steeds harder gaat groeien in zee. Het dobbert op veel plekken aan het oppervlak. Als het aanspoelt en gaat rotten brengt het een indringende geur van rotte eieren/zwavel mee. Dit gebeurt met name in de warmere maanden van april tot oktober. Lekker dan! We ruiken en zien het op verschillende plaatsen langs de zuidelijke kust. De stank is niet te harden.
Poep
En alsof dat nog niet genoeg is, krijg ik van Nickie een Frans nieuwsbericht doorgestuurd over ‘uitwerpselen in zee’. In Guadeloupe nemen zwemverboden blijkbaar toe door massale lozingen van afvalwater. Een groot deel van de waterzuiveringsinstallaties is hopeloos verouderd en een investering van 250 miljoen euro zou nodig zijn om alles op orde te brengen. De situatie schijnt zowel een gezondheids- als een milieutijdbom te zijn. Stranden worden afgesloten omdat het zeewater teveel vervuild is met poepbacteriën.
Het koraal op de zeebodem rond Guadeloupe is tussen 2022 en 2025 met bijna 50% gedaald! Dit komt door de opwarming van de aarde, overbevissing, vervuiling van regenwater en ook het lozen van afvalwater. Waar blijft de Franse regering met investeringen? Wel de lusten van overzeese eilanden, maar niet de lasten? We worden hard geconfronteerd met de gevolgen van onze slechte zorg voor moeder aarde.
En als je denkt dat dit alleen op Guadeloupe het geval is: ook op Martinique en de Nederlandse Antillen is de afvalwaterzuivering nog lang niet op orde. Ik heb ooit een blog geschreven over het Filipijnse eiland Boracay dat een jaar dicht moest van de overheid vanwege vergelijkbare problemen. Nooit had ik verwacht dat Westerse eilanden met precies dezelfde problemen kampen. We moeten ons schamen.
Noordelijke stranden
Over poep en rotte eieren vertelt de eigenaar van onze laatste cottage niets. Stevan adviseert ons om naar het noordelijke strandje Trou à Man Louis – een verborgen pareltje – te gaan. En daarna naar Plage du Souffleur, waar je bij een van de foodtrucks iets vettigs kunt eten. De bokit (plaatselijke versie van een panini) smaakt er naar oliebol. Bah.
Op de terugweg gaan we in Le Moule langs de weekmarkt en we bezoeken de begraafplaats. Eric blijft bij de ingang, hij vindt het vreemd om als toerist over een begraafplaats te lopen. Maar ik vind de zwart/wit betegelde graven juist zo mooi.
Overnachting: Résidence Blue Palm Guadeloupe/Le pavillon – Saint-François (5 nachten)
Petite-Terre
De meest populaire dagtocht in deze regio is een boottocht naar Petite-Terre. Gaan we doen! Op dit kleine eiland leven zeker 10.000 Antilliaanse leguanen. Ze zijn met uitsterven bedreigd. Ongeveer 1/3 van de totale populatie in de Antillen bevindt zich op Petite-Terre. Deze monsterlijke vegetariërs zijn fotogeniek door hun lelijkheid en lijken zo uit Jurrasic Park te zijn gestapt.
De tocht naar het eiland is een heuse rollercoaster. De golven zijn metershoog en ze kletsen met kracht over boord. De uitgedeelde regenjasjes helpen vooral tegen de wind. Terwijl ik de afdalingen in mijn buik voel hou ik me stevig vast en met een grote glimlach geef ik me over aan de situatie. Lekker! We hebben in Mozambique wel eens enger meegemaakt.
De Franse ouders van de kleuter vonden het allemaal iets minder lachwekkend. Moeder vond het ronduit eng, waarop de kapitein heeft beloofd dat we voor de terugweg de ferry vanuit la Désirade zullen nemen. Bewolking, wind en zelfs regen doen af aan de zaligheid van Petite-terre, hoewel de palmbomen, het turquoise water, de schildpadden en zeker de leguanen ons ook op een minder mooie dag kunnen beroeren.
Pointe des Châteaux
Gisteren voeren we met de ferry langs Pointe des Châteaux. Het is de uiterste punt aan de westkant van Guadeloupe, die we vandaag met een bezoekje vereren. Na een uurtje wandelen sluiten we af bij de vrolijke foodtruck saveurs du soleil met een mango-ananas sapje.
Eten op dit soort plekken heeft ons tot op heden nog niet in positieve zin verrast, dus dat doen we straks gewoon weer thuis. ’s Avonds uit eten gaan hebben we eigenlijk ook nog nergens gedaan. De prijzen in restaurant zijn van Europees niveau, iedere dag uit eten gaan maakt een vakantie als deze behoorlijk duur, daarom is het huren van ‘self-catering’ accommodaties populair op de Franse Antillen.
Dood vogeltje
Leuk om te vertellen is dat we vrienden hebben gemaakt met de huiskat. De eerste dag probeerden we de katten van de eigenaar weg te jagen, maar de kleinste tijger bleek onvermoeibaar. Hij bleef volhouden en eiste zijn plek op in de stoel. Omdat hij voor stokbrood of tomaat zijn neus ophaalde heeft Eric hem maar wat melk gegeven. We weten dat het eigenlijk niet goed is voor een kat, maar hij sprong nog net geen gat in de lucht. En hij kreeg zelfs nog een aai over zijn bol van mij.
De hele avond bleef hij opgerold in zijn toegeëigende stoel liggen. Dik tevreden. Af en toe rekte hij zich uit om vervolgens zijn oogjes weer te sluiten. Zijn dankbaarheid liet hij geheel in kattenstijl blijken. De volgende ochtend vonden we een afgekloven vogelkopje en een hoopje grijze veertjes onder de ontbijttafel.
Jungle
Omdat het toch leuk is om het regenwoud te bezoeken gaan we nog een keer. Het weer belooft mooi te blijven, daarom rijden we naar Cascade aux Ecrivisses in het nationaal park op het midden van het eiland. Het idee is om een flinke hike te maken en daarna te zwemmen bij de waterval.
We parkeren de auto bij Maison de la Forêt en kiezen voor de moeilijkste wandeling langs de rivier. Dat het behoorlijk moeilijk is ontdekken we al na een paar honderd meter. Het pad is blubberig, best steil en de vele boomstronken zijn spekglad. Eric maakt zich zorgen over zijn (niet zo) vlotte vrouw en dat snap ik. We keren om. Wel zo veilig.
Een tweede wandeling strandt ook na een dappere poging. Door de boomstronken en modder is dit niet de makkelijkste omgeving om te wandelen. Het lijkt een verstandiger om meteen naar de waterval te gaan. We zweten inmiddels meer dan voldoende om zin te hebben in de ijskoude natuurlijke waterstroom.
Ilet du Gosier
Voor de middag hebben we nog iets leuks in petto: ilet du Gosier. Dit kleine eilandje ligt voor de kust van het dorp Le Gosier. Sportievelingen kunnen er naartoe zwemmen. Doen wij niet. We nemen de boottaxi vanaf de pier, een retourtje kost € 6,- per persoon. Natuurlijk is er een wit strandje met palmbomen en kan je er snorkelen. Super leuk! We wandelen naar de vuurtoren en nemen een Carib biertje met citroen.
Liefde in het paradijs
Eric opent bij het ochtendgloren de voordeur en merkt dat die wat stroef gaat. Er ligt een dode rat voor de deur. Geheel in takt, een beetje opgezet, een kleine bloeding in de nek. Zorgvuldig gepresenteerd. We moeten er hartelijk om lachen. De cadeaus worden iedere dag groter. De kattenliefde groeit. Ik ben benieuwd wat de nieuwe gasten morgen voor hun deur kunnen verwachten!
Sentier du Souffleur
Onze vlucht naar Parijs vertrekt pas om 21 uur en dat geeft ons alle tijd om deze laatste dag goed te benutten. We rijden naar het noorden van Grande-Terre om de kustwandeling naar het blowhole ofwel Le Souffleur te lopen. Het is bewolkt en bovenop de kliffenkust staat een lekkere wind waardoor het wandelen aangenaam is. De uitzichten zijn fenomenaal. Onderweg probeert Eric alle heremietkreeftjes op het pad te redden van de verpletteringsdood door ze aan de kant te leggen. Hij ontpopt zich deze vakantie in Guadeloupe als een ware dierenvriend.
We wandelen over scherpe lavastenen en smalle paadjes naar het blowhole en daarna langs dezelfde prachtige route terug. Nog even genieten van een dag die extra lang is, omdat onze vlucht drie uur vertraging heeft. Wat een geluk!
Op vakantie naar Guadeloupe: paradijs?
We hebben een heerlijke vakantie naar Guadeloupe en Martinique gehad. Ondanks het dood en verderf hebben we ook veel (katten)liefde mogen ontvangen. De afwisseling van strand, zee en jungle maakt een vakantie op deze eilanden heel veelzijdig. Het zijn beide paradijsjes in het Caribisch gebied met palmbomen en vers stokbrood: een gouden combinatie!
En nu wil je vast weten welk eiland onze voorkeur heeft. Dat is een lastige vraag, de eilanden lijken namelijk echt heel veel op elkaar. Maar als we moéten kiezen hebben we een lichte voorkeur voor Guadeloupe. Dat eiland is net iets minder toeristisch en we vonden er iets meer leuke/goede horeca. Ook was de ontvangst bij de accommodaties op Guadeloupe persoonlijk en op Martinique niet (met een sleutelbox). En de liefde die we op Guadeloupe hebben ontvangen is natuurlijk onbetaalbaar!
Hou je van de Antillen? Lees dan ook:
Ps. Ik maak gebruik van affiliate-links. Als je via de links of banners op mijn blog naar bijvoorbeeld booking.com gaat en daarna (via je eigen account) een accommodatie boekt, ontvang ik een kleine commissie. Ik houd daarmee deze site in de lucht, jij betaalt niets extra. Allebei blij. Super bedankt voor de support!
Ik heb weer genoten van jullie avonturen in de Franse Caraïben met prachtige foto’s. Your the lucky people. Go on and on……….
Klopt helemaal Paula. Lucky we are, we plukken zoveel mogelijk mooie momenten. Blessed.